12 April, Internationale Dag van het Straatkind in Nairobi

Posted on 14-04-2014

“Zijn jullie niet bang om de matatu naar Eastleigh te nemen?” vroeg een verbaasde collega ons. “Waarom zouden we?” Al snel werd duidelijk dat ons gebrek aan angst minder te maken had met heldenmoed dan met onwetendheid. Eastleigh, de plek waar de feestelijkheden voor 12 april zouden doorgaan, is immers het doelwit geweest van drie zware bomaanslagen enkele weken geleden. Aangezien een herhaling van dergelijke feiten uitgerekend op 12 april ons vrij onwaarschijnlijk leek, namen we de matatu (minibus) naar de Sint-Teresa school om deel te nemen aan het Festival voor de Internationale Dag van het Straatkind.

 
 
Eastleigh is één van de vele wijken in Nairobi waar grote aantallen straatkinderen hun dagen (en velen onder hen ook hun nachten) op straat doorbrengen. De slums van Nairobi strekken zich kilometers ver uit rond het centrum. Deze kinderen leven langs bruine beken waar ooit water in stroomde en zoeken naar verkoopbaar materiaal op de vuilnisbelt. Of ze nemen bij zonsopgang de matatu naar hun werk, gegarandeerd een lange rit over hobbelige wegen. Vaak grenzen deze sloppenwijken aan gegoede buurten, met glimmend asfalt, imposante terreinwagens en uitstekend beschermde woonperken. Ondanks hun moeilijke levensomstandigheden, begroeten deze kinderen je nog steeds met en stralende glimlach wanneer je toekomt met de mobiele school en bieden ze je een deel van hun bord aan. 
 
 
Dit festival ter gelegenheid van 12 april is dé kans om deze kinderen tijd en ruimte te geven om te spelen en zich welkom te voelen. Ze kunnen genieten van dat tikkeltje extra aandacht en een portie maniokpap. Bovendien kunnen ze hun enthousiasme uitschreeuwen bij het bekijken van de slum drummers of impressionante acrobatie door ex-straatgasten. Het is hartverwarmend om te zien hoeveel Keniaanse mensen en organisaties zich inzetten voor straatkinderen om hen mogelijkheden te geven in de toekomst te geloven en hun (verborgen) talenten te ontwikkelen. Zelfs als we het systeem dat armoede en ongelijkheid blijft creëren niet kunnen veranderen, is elk straatkind dat terug in zijn toekomst gelooft een druppel die bijdraagt tot de vorming van een oceaan. Er is geen betere manier om het belang van die druppels te illustreren dan de woorden die een gepassioneerde straathoekwerker ons toevertrouwde: “wanneer je met straatkinderen werkt, raak je een leven aan”.