Stories

Wereldwijd zijn wij actief. Op straat maak je wat mee en steek je bijgevolg veel op. Onze ervaringen delen we hieronder:

  • Straathoekwerkers: Iasi - Roemenië

    Straathoekwerkers Roemenië

    "De activiteiten die we doen met de mobiele school bieden de mogelijkheid tot wederzijds leren. Wij leren continu van de kinderen en de mobiele school beïnvloedt hun gedrag positief: het helpt hen in hun eigenwaardegroei, helpt hen om nieuwe dingen te ontdekken en om hun mening en wensen vrij uit te drukken." onze straathoekwerkers in Iasi, Roemenië.

  • Straathoekwerkers: IPTK-Cerpi, Sucre - Bolivia

    Straathoekwerkers Bolivia

    "De kinderen en adolescenten waar wij mee werken worden volledig genegeerd door de staat. Er is geen enkel beleid dat zich richt op de straatkinderen. De straten zitten vol kinderen en adolescenten die hun onschuldige kindertijd verliezen wanneer ze zich op straat begeven om een inkomen te zoeken. Jammer genoeg is dit voor veel mensen in ons land al heel normaal. Gelukkig kunnen we met de mobiele school wel onze doelgroep bereiken. Natuurlijk is dit een proces waar we aandacht hebben voor het kind en zijn omgeving. Daarom moeten we eerst vertrouwen winnen bij de gasten om erna samen op zoek te gaan naar de verlangens en talenten van elk kind. De kinderen zelf vinden de activiteiten met de mobiele school geweldig. Ze reclameren zelfs wanneer we eens een dag niet kunnen gaan naar een bepaalde sector. Ze zien de mobiele school echt als hun school." onze straathoekwerkers uit Bolivië

  • Straathoekwerkers: Mkombozi, Arusha - Tanzania

    Straathoekwerkers Tanzania

    "De mobiele school is een prachtige methodologie, die door weinig mensen is gekend. Ik gebruik humor op straat en probeer creatief te blijven. Kinderen hebben zoveel talenten en ik kan veel van hun creatieve geesten leren. Dat houdt me gemotiveerd! Op een dag gingen we voor nachtstraathoekwerk de straat op. Een beetje verder stond een kleine groep straatkinderen. Een jongen zei tegen me: “Welkom! Jullie zijn teruggekomen. Dat bewijst dat jullie echt om ons geven. Jullie zijn als ouders voor ons!” Zulke woorden doen me veel en motiveert me om nog meer mijn oor bij hen te luisteren te leggen. Want dat is iets wat voor hen niet altijd vanzelfsprekend is." de straathoekwerkers in Tanzania

  • Straathoekwerkers: Virlania - Filipijnen

    Straathoekwerkers, Filipijnen

    "Hier werken in Virlanie heeft mijn leven drastisch veranderd. Na 4 jaar studeren voor verpleegster, besefte ik dat ik meer kon doen op straat dan andere verpleegsters in ziekenhuizen. Ik word telkens meer en meer gemotiveerd wanneer ik zie dat we met de mobiele school families en kinderen kunnen ondersteunen om zelf actie te nemen en hun leven te verbeteren." een straathoekwerkster uit de Filipijnen

  • Straathoekwerkers: Arsis, Tirana - Albanië

    Straathoekwerkers Albanië

    "De mobiele school is heel erg geschikt om aanwezig te zijn in de natuurlijke omgeving van de kinderen, op straat of in de gemeenschappen. De mobiele school heeft een grote aantrekkingskracht. Wanneer we op straat gaan, passen we ons aan aan de regels van de kinderen. Op die manier respecteren we hun vrijheid om keuzes te kunnen maken." straathoekwerkers in Albanië

  • De droom van straatkind Eliezer

    Straatkind Eliezer

    De 18-jarige Eliezer is geboren en getogen in Managua (Nicaragua) en woonde met zijn gezin in Nindiri. Op 6 jarige leeftijd was hij getuige van de dood van zijn vader. Hij zag hem doodgaan aan een hoofdwond nadat een auto hem overreed. Sindsdien heeft hij een slechte relatie met zijn moeder en grootmoeder. Zij geraakten verslaafd aan alcohol en sloegen hem vaak. Ze beschuldigden hem er onterecht van dat hij geld gestolen had. Eliezer liep van huis weg op 8-jarige leeftijd en begon lijm te snuiven. Op 12 jaar begon hij te werken als schoenpoetser. Nog steeds heeft hij geen contact met zijn familie.

    Zijn droom is om een huis te hebben in Masaya, een vrouw en een kind dat naar de naam ‘Enoc’ luistert. Het zou een huis moeten worden met een tuin met bomen en bloemen.

  • De droom van straatkind Corina

    Straatkind Corina

    De Roemeense Corina (13 jaar) leerde in 2008 de mobiele school kennen. Ze woont in Ses Bahlui samen met haar 8 broers en zussen in een geïmproviseerde woning op een heuvel. Het huis waarin ze wonen is van familie van het gezin en ze wonen slechts in 1 kamer ervan. Haar mama doet verschillende schoonmaakklusjes. Het geld hiervan samen met een minieme kinderbijslag is het volledige inkomen van het gezin. Als het regent is het voor Corina en haar zussen heel moeilijk om naar school te gaan. De weg tussen hun huis en de school wordt dan een zeer modderig spoor. Ondanks het feit dat ze alleen elektriciteit hebben maar weinig apparaten, zijn de kinderen altijd proper en besteedt de moeder (samen met de straathoekwerkers) veel aandacht aan opleiding. Corina heeft goede resultaten op school. Met de steun van de straathoekwerkers heeft ze deelgenomen aan een poëzie-wedstrijd, waarbij ze de eerste prijs won. Ze neemt met veel plezier deel aan de activiteiten met de mobiele school. Soms helpt ze zelfs andere kinderen met de oefeningen en spelletjes die ze spelen.

    Corina haar grootste droom is om een dichter te worden, omdat ze talent heeft en gelooft in haar droom. Daarom tekende ze een poëzieboek.

  • De droom van straatkind Emmanuel

    Straatkind Emmanuel

    Emmanuel (13 jaar) is de eerstgeborene in een gezin van vier kinderen (waarvan één meisje). Zijn mama is alleenstaande en werkt op de afvalstortplaats van Dandora (Kenia) om haar familie economisch bij te staan. Emmanuel gaat sinds het zesde leerjaar niet meer naar school omdat de nieuwe vriend van zijn moeder geen geld meer wou besteden aan school. Hij leerde afgelopen jaar de mobiele school en de straathoekwerkers kennen op de afvalstortplaats van Dandora. Hij was altijd zeer actief wanneer de mobiele school er was. Emmanuel zou graag terug naar school gaan, maar zijn mama is niet in staat om de schoolbijdrages te betalen (inschrijvingsgeld, schoolbank en uniform).

    De tekening op de mobiele school is een bus. Emmanuels droom is om later een ingenieur te worden en een bedrijf oprichten om voertuigen aan te kopen en te verkopen met winst. Hij wil de winst hiervan gebruiken om kinderen die hulp nodig hebben, te helpen en om zijn mama te ondersteunen. Hij droomt er echt van om voor zijn mama een huis te kopen. Zodat ze weg kan uit de sloppenwijk en een beter leven kan hebben.

  • Innovatief op de vuilnisbelt

    Innovatief op de vuilnisbelt

    Een groep jongeren leeft samen op de vuilnisbelt in Nairobi, de hoofdstad van Kenia. Alle dagen zoeken ze naar iets wat ze kunnen eten, hergebruiken of verkopen.

    Recycleren is één van de grootste inkomsten. Bijna alles heeft een economische waarde. Alle metalen, plastiek, papier worden per kilo verkocht. De jongeren die op de vuilnisbelt werken weten perfect de waarde van elk soort afval en de plaats waar die het meest voorkomt.. Een creatieve manier om meer geld te verdienen is om alleen een bepaald soort flessen te verzamelen. Voor bepaalde flessen (bv dure watermerken) krijgen ze meer statiegeld dan voor andere flessen. Een groepje straatkinderen had na een tijdje door dat de dure flessen vooral in het noorden van de afvalbelt te vinden waren. Flessen die afkomstig waren van het noorden van de stad waar meer rijke mensen wonen en die kopen duurdere flessen water. Op die manier gaan ze creatief aan de slag en passen zich elke dag opnieuw aan de omgeving aan.

    Wekelijks komen de straathoekwerkers met de mobiele school op bezoek. Sommige gasten zijn al vijf jaar vaste klant. Voor anderen is het de eerste keer. Een groepje straatkinderen dat al een hele tijd daar woonde, had op een bepaald moment niet meer zo veel zin om flessen te verzamelen. Ze moesten elke dag hard werken en kregen er maar weinig geld voor terug. Toch wilden ze op de vuilnisbelt blijven, omdat ze dat als hun huis zien waar familie en vrienden leven. Ineens hadden ze een goed idee! Samen kochten ze twee biggetjes op de markt, een mannetje en een vrouwtje. ‘s Nachts sluiten ze hen op in een hok dat ze voor hen maakten. Overdag zoeken de varkens zelf hun eten op de vuilnisbelt. Ze hebben een heel systeem van knipjes die ze in de oren van de varkens maken zodat ze goed weten welk varken van wie is. Ze kweken de varkens en als ze er een aantal hebben, verkopen ze de grote varkens op de markt. Op die manier verdienen zij geld. Eigenlijk runnen zij een bedrijfje van op de vuilnisbelt! Een hele creatieve en slimme manier om meer geld te verdienen.
     

  • Een villa voor straatkinderen

    Een villa voor straatkinderen

    "We trokken met de mobiele school naar 'Vila Algarve' in Mozambique. In de hoofdstad Maputo zijn veel verlaten huizen uit de koloniale periode terug te vinden. Deze huizen zijn erg vervallen en vaak staan er hoge muren rond. Veel van deze huizen zijn ingepalmd door straatkinderen. In eerste instantie dachten we dat de straatkinderen die in zo’n huizen wonen vogels voor de kat zijn bij een inval door de politie. Niets is echter minder waar. De huizen zijn volledig onderkelderd en er zijn zelfs geheime gangen. Zo kan je vanuit 'Vila Algarve' vluchten tot aan het strand, enkele honderden meters verderop!
     
    Er zijn makelaars erg geïnteresseerd om van 'Vila Algarve' een hotel of appartementsgebouw te maken. Maar dat laten de jongeren die hier wonen niet toe. Al verschillende keren was er een inval van de politie om hen weg te krijgen, maar de straatgasten kwamen telkens terug.
     
    In 'Vila Algarve' wonen een 40-tal jongeren. De meerderheid jongens vanaf 15 jaar (tot 30 jaar). Er wonen ook een tiental meisjes en één jongetje van 1,5 jaar oud dat hier geboren werd. Binnen foto’s maken ging niet, daarvoor was het vertrouwen nog te pril. De situatie waarin deze jongeren leven is ontzettend moeilijk te beschrijven. Toch een poging:

    • De groep heeft in het gebouw kamertjes gemaakt, afgespannen met doeken voor een minimum aan privacy
    • De meisjes werken allemaal als prostituee. Ze hebben binnen 'Vila Algarve' ook een vriend. Deze komt mee als zij aan het werken is en zorgt op die manier voor haar veiligheid. De meisjes verdienen per klant tussen 0,75€ en 1€
    • De meisjes doen de was van de hele bende
    • Het is niet duidelijk wie de mama en wie de papa is van het jongetje van anderhalf. Iedereen let op hem, hij lijkt gewoon te zijn van iedereen.

    Bij het binnenkomen van de 'Vila' treffen we een 20-tal jongeren. De meeste kijken erg ongeïnteresseerd, een aantal zijn duidelijk al onder invloed van de tentacao (goedkope alcohol) of marihuana.
     
    De kleinste bewoner is wel onmiddellijk enthousiast. Wij wuiven samen in de spiegel, hij krijt op het bord. Stilaan volgen de anderen. Aarzelend in het begin, gretig daarna. Ze willen graag bijleren, vooral als ze merken dat ze het kunnen. Stoere twintigers staan naast een peuter op het bord te tekenen. Grote tekentalenten komen bovendrijven. Maar ook de rote-schijven slaan aan. Zeze vult het honderdveld in en is fier als een gieter als het lukt. Enkelen komen alleen een praatje slaan en Erik die wil dolgraag Uno spelen. Hij gaat er zeker voor zorgen dat hij een spel heeft als we de volgende keer weer komen!" Rob & Lies van Mobile School
     

  • De droom van straatkind John Paul

    Straatkind John Paul

    De 16-jarige John Paul is afkomstig van de provincie Batangas, vier uur rijden van de Filippijnse hoofdstad Manila. Hij is van huis weggelopen, omdat zijn stiefmoeder hem fysiek mishandelde. Hij reed met een publieke bus weg uit de stad zonder te weten waar deze naartoe ging. John Paul leeft nu in de straten van Sucat, Parañaque City. Hij slaapt in een verlaten voertuig dat op straat geparkeerd is. Hij overleeft op straat door afval te verzamelen, openbare voertuigen te kuisen en boodschappen te doen voor een nabijgelegen kantine.
    John Paul gaat regelmatig langs bij de mobiele school. Hoewel hij op straat leeft, is hij vastbesloten om zijn studies voort te zetten. Hij is momenteel ingeschreven in het tweede middelbaar. Een betrokken persoon uit de buurt ondersteunt hem bij zijn opleiding.

    John Paul inspireert andere straatkinderen omdat hij nooit stopt met dromen en hard werkt om zijn dromen waar te maken.

    John Paul wil ooit zeeman worden op een boot. Ook al heeft hij binnen zijn familie misbruik ervaren, toch blijven ze als inspiratie dienen om zijn dromen te bereiken. Hij zou ze graag willen helpen. Maar hij gelooft dat hij alleen zijn droom kan bereiken als hij zijn studies kan beëindigen. Daarom probeert hij zo regelmatig mogelijk aanwezig te zijn in de les ook al heeft hij geen echte plaats om te verblijven.