1996: Thesisproject

Het verhaal van de mobiele school begon in 1996, toen Arnoud Raskin het laatste jaar aanvatte van zijn opleiding als industrieel designer. Afstuderende designers werken hun opleiding af met een praktijkgericht thesisproject. Het volledige vijfde academiejaar wordt besteed aan de ontwikkeling van een industrieel product.
Voor de hand liggende thesisprojecten zijn vernieuwende versies van staafmixers, kinderzitjes voor in de auto, meubilair en zovele andere dingen. Het voornaamste criterium is het vernieuwend zijn in concept en vormgeving en dus ook potentie hebben op de markt van onze consumptiemaatschappij.

De keuze van een afstudeerproject was voor Arnoud geen gemakkelijke opgave. Bij elk concept dat als optie werd onderzocht bleek dat het resultaat meestal zou gaan inspelen op een markteconomisch gecreëerde behoefte. Hoe vernieuwend een eventuele staafmixer ook zou zijn, hoe spitsvondig en sterk het concept en de vormgeving ook zouden worden, de basisdoelstelling bleef het creëren van een product dat verkoopt. De winkels lagen en liggen vol met staafmixers in alle vormen en kleuren, in allerhande concepten van simpele één-functie-toestellen tot hele aanrechtrobots.
"Wat is hier nog aan toe te voegen", was de vraag waar Arnoud steeds weer op stootte. Stilaan groeide het besef dat zijn rol als industrieel designer zich niet zou richten op het marktgeoriënteerde design maar dat het veeleer een zoektocht was naar het inspelen op basisbehoeften.

In deze periode van zoeken werd Arnoud via de media geconfronteerd met de realiteit van de Colombiaanse straatkinderen. In de zoektocht naar meer informatie over deze kinderen ging de interesse in het straatkind zich plots kruisen met het afstudeerproject. Arnoud besefte dat de straatkinderen een doelgroep zouden kunnen zijn voor zijn thesis waarbij het productconcept wel zou kunnen inspelen op basisbehoeften. Op dat moment besloot hij een product te ontwikkelen voor straatkinderen.
Maar om een productconcept te bepalen moet je natuurlijk je doelgroep en zijn belangrijkste behoeften leren kennen. Het begon allemaal met een literatuurstudie die stilaan meer inzicht gaf in de vele vragen rond het straatkind. Wie zijn ze? Van waar komen ze? Waarom en hoe leven ze op straat? Dat waren de basisvragen die vooraf gingen aan een diepgaande analyse van het straatkind. Omdat theorie uiteindelijk maar theorie blijft besloot Arnoud naar Colombia te trekken om zelf als vrijwilliger met de kinderen te kunnen werken. In het kader van een participatief observerend onderzoek kwam hij voor het eerst in de rol van straathoekwerker terecht. Naast het straatkind werd ook de projectmatige aanpak van preventie en rehabilitatieprojecten onderzocht. Het was daar dat Arnoud de sleutel vond voor wat later zijn afstudeerproduct zou gaan worden: "de mobiele school".
Ondertussen hadden enkele vrienden, die eveneens gefascineerd waren geraakt door het straatkind, de vzw Vrienden van Oscar opgericht: een kleine organisatie die aan fondsenwerving deed om enkele projecten met straatkinderen te ondersteunen. Als lid van de vzw kon ook Arnoud met zijn mobiele droom rekenen op de steun van deze achterban.


1997: Afstuderen & rondtrekken in Zuid-Amerika

In juni 1997 studeerde hij af met een eerste conceptueel prototype van de mobiele school. Maar de ervaringen op de stoepen in Colombia lieten hem niet meer los. Het eerder anonieme straatkind had nu een naam en een gezicht gekregen. De drang om terug te keren werd al snel zo groot dat eraan werd toegegeven. Arnoud besloot op vrijwillige basis verder te werken aan de mobiele school en trok terug naar Latijns-Amerika. Hij had twee duidelijke doelstellingen. Ten eerste was er het feit dat hij een opleiding als productdesigner achter de rug had, maar zich voor de mobiele school steeds meer moest gaan inwerken in de psycho-educatieve kaders. Anderzijds waren zijn ervaringen beperkt tot enkele maanden op de stoepen van het Colombiaanse Cartagena. Het concept van de mobiele school ontstond vanuit het industrieel design, hetgeen inhoudt dat het een serieel geproduceerd product zou worden. En als er in series zou worden geproduceerd, moest het product natuurlijk op vele plaatsen bruikbaar zijn.
Arnoud besloot door een reeks Latijns-Amerikaanse landen te trekken om de straatkinderen en projecten in de verschillende steden met elkaar te vergelijken. Zes maanden lang trok hij met de rugzak door Colombia, Ecuador, Peru en Bolivia om uiteindelijk met een massa aan informatie thuis te komen.


1998: Thesisproject herwerken

Het verwerken van informatie deed heel wat belletjes rinkelen die aanzetten tot het hertekenen van de mobiele school. Op dat moment (zomer 1998) besloot Arnoud dat de tijd rijp was om de school te produceren en ze uiteindelijk te laten testen door de enige echte relevante jury: de straatkinderen.
Enkele vrijwilligers sloten zich aan om het educatieve pakket verder uit te werken terwijl het contact werd gelegd met de Gemeentelijke School Munsterbilzen, waar men zich engageerde om de schooltjes te bouwen met de leerlingen van de technische afdelingen. Zowel de vrijwilligers uit de educatieve werkgroep als de leerlingen en leerkrachten van de GSM leverden prachtig werk. Het gevolg was dat er een jaartje later 2 mobiele schooltjes klaar stonden voor vertrek.


1999: Studie 'cades'

Alvorens naar Latijns-Amerika te vertrekken keerde Arnoud nog even terug naar de universiteit. Hij volgde er 'Cultures and Development Studies' om zo een bredere achtergrond te krijgen in het kader van de internationale ontwikkelingssamenwerking. Tijdens deze opleiding leerde hij Ann Van Hellemont kennen. Ann sloot zich aan als vrijwilligster en later werd ze medeoprichtster van Mobile School vzw.


2000: Plaatsing eerste twee prototypes

Samen met een team vrijwilligers trok Arnoud naar Guatemala en Bolivia waar de eerste prototypes werden opgestart bij plaatselijke NGO's. In Guatemala werd er samengewerkt met Casa Alianza in Guatemala stad en in Bolivia met Enda in El Alto. Meer dan een jaar bleef het team de schooltjes mee opvolgen waarna een eerste evaluatierapport werd geschreven. De evaluaties wezen duidelijk op een reeks kinderziekten in het concept, maar nog duidelijker was de potentie van de mobiele school om een degelijke invloed te hebben op de situatie van vele straatkinderen. Het was dus de opdracht om de kinderziekten uit het concept te halen en verder te werken.
Tijdens het jaar van werken op de stoepen in Guatemala en Bolivia kreeg de mobiele school plots ook heel wat media-aandacht door een reportage in het televisieprogramma 'Napels zien'. Die media-aandacht zorgde voor meer sympathisanten, vrijwilligers en fondsen, die het mogelijk maakten om verder te werken.
Toch kwamen Arnoud en co een jaartje later, na een volgende periode in Centraal-Amerika, in de problemen met hun legale en statutaire situatie. Tijdens de periode van 6 jaren vrijwilligerswerk was het persoonlijk statuut stapje voor stapje afgekalfd waardoor er problemen opdoken in het kader van sociale zekerheid etc.
Dit was het punt waar men besefte dat de mobiele school de vrijwillige kaders was ontgroeid. Als dit project efficiënt zou verder gezet worden was er nood aan een minimale professionele structuur.


2002: Ontstaan 'Mobile School vzw'

In de zomer 2002 besloot de organisatie Solid om het project de nodige financiële middelen te leveren om verder te werken vanuit een professioneel kader (vijfjarenplan). Het kantoor werd geopend en de structuur werd uitgebouwd. Datzelfde jaar werd er een nieuwe hertekende versie van de mobiele school geproduceerd in een serietje van vijf. Het was opnieuw de GSM die tekende voor de productie. In de loop van 2003, 2004 werden deze nieuwe schooltjes geplaatst in projecten in Colombia, Venezuela, de Dominicaanse Republiek en Peru. Één schooltje bleef in België om workshops te verzorgen in het kader van sensibilisatie. Na de professionalisering begon de organisatie uit te groeien tot een team, ondersteund door een breed gestructureerde werking met geëngageerde vrijwilligers.
De historiek toont het prille begin van een jonge organisatie met veel ambitie om een rol te spelen in het verbeteren van het leven van vele straatkinderen.