Het mobiele school-project in Thessaloniki wordt 10 jaar!

Posted on 09-04-2019

Dit jaar viert het mobiele school-project in Thessaloniki haar tiende verjaardag. Gelukkige verjaardag, ARSIS en PRAKSIS! Onze twee lokale partnerorganisaties deelden acht jaar lang één mobiele school om verschillende doelgroepen te bereiken. In 2017 vroegen ze een tweede mobiele school aan om hun impact op straat te kunnen verhogen door nog meer street-connected kinderen en jongeren te bereiken. In juli van dat jaar werd die nieuwe mobiele school geïmplementeerd en in maart 2019 organiseerden we een follow-up training om de twee lokale teams van straathoekwerkers te coachen en te versterken.

Welke resultaten bereikten ARSIS en PRAKSIS in die tien jaar met de mobiele school? Tijd voor een interview met de lokale experts!

Van ARSIS:

  • Valbona Hystuna: hoofd van het ARSIS’ Youth Support Center, sinds 2003 aan het werk bij ARSIS
  • Nikolas Ftiakas: mobiele school vrijwilliger van 2014 tot 2015 & coördinator van 2015 tot 2019
  • Eleftheria Ladia: mobiele school vrijwilliger in 2018 & coördinator sinds 2019
  • Alberto Pérez López: straathoekwerker aan de mobiele school sinds 2017

Van PRAKSIS:

  • Stefania Pantazi: coördinator van PRAKSIS’ programma’s in Noord-Griekenland 
  • Meni Christidou: mobiele school stagiaire in 2009 & coördinator van 2010 tot 2016
  • Theodore Kazakis: mobiele school vrijwilliger van 2015 tot 2016 en coördinator van 2016 tot 2017
  • Eleni Poda: mobiele school coördinator sinds 2017

Hoe leerde je Mobile School kennen?

Valbona: In 2006 of 2007 woonde één van mijn collega’s een meeting bij van Dynamo International. Toen ze terugkwam, begon ze heel enthousiast te vertellen over de mooie tool die ze daar gezien had tijdens een presentatie van Mobile School. Ze dacht dat de mobiele school perfect zou zijn voor ons, aangezien we al lange tijd met kinderen op straat aan het werken waren, met slachtoffers van mensensmokkelaars en exploitatie. Eind 2008 dienden we een aanvraag in voor de mobiele school en in 2009 werd de implementatietraining georganiseerd met Ann Van Hellemont (voormalig Mobile School Manager) en Rob Sweldens (huidig Mobile School Manager). Het was een geweldige ervaring. Zo geweldig dat ik de training twee keer deed (lacht). Van mijn collega’s hoor ik net hetzelfde. Velen van hen hebben aan minstens één Mobile School training deelgenomen en de feedback is altijd erg positief. De workshops zijn interactief en je leert erg veel. Het gaat over zulke eenvoudige dingen dat je je vaak afvraagt waarom je daar zelf nog niet was opgekomen. Na de training is het aan ons om het geleerde in de praktijk om te zetten. 

Stefania: 12 jaar geleden ging één van mijn collega’s naar Spanje en daar leerde ze de mobiele school kennen. PRAKSIS was toen al aan het werken met street-connected kinderen, maar het was moeilijk om hen te bereiken, dus de mobiele school leek ons de perfecte tool. Na het bezoek van Ann en Rob waren we ontzettend enthousiast, want ons probleem was opgelost! De implementatietraining was geweldig. Het was enorm vermoeiend – een hele maand! – maar het gaf ons de kans om alles te doen voor de kinderen wat we gehoopt hadden. Het is niet alleen de mobiele school, maar de hele filosofie erachter, de manier waarop je werkt met de kinderen. 

Wat was je eerste ervaring met de mobiele school? 

Meni: De training, natuurlijk. Een training van een hele maand met 15 mensen en twee geweldige trainers. Ik zal ook nooit de eerste straatsessie vergeten met de mobiele school in Dendropotamos. Ik weet nog hoe we daar allemaal stonden in het begin, niet goed wetend wat te doen, terwijl Ann en Rob – de enige twee mensen die geen Grieks spraken – alle kinderen aan het entertainen waren aan de mobiele school (lacht).  

Eleftheria: Mijn eerste ervaring met de mobiele school was de eerste keer dat ik naar Dendropotamos ging als vrijwilliger, bijna twee jaar geleden. Het was een geweldige ervaring, omdat het voor mij de eerste keer was dat ik in een andere gemeenschap terecht kwam, maar nog steeds zo’n fijne communicatie en samenwerking had met iedereen. Ik was vanaf het eerste moment gefascineerd door de mobiele school, omdat ik begreep dat het een nuttige tool kan zijn, zowel voor onderwijs als voor een betere en meer diepgaande benadering van de kinderen. 

 

Wat was je beste ervaring met de mobiele school?

Eleni: Één favoriete ervaring met de mobiele school heb ik niet, maar ik heb wel een favoriet moment.  Het moment waarop een kind begrijpt dat hij of zij iets kan, het moment waarop ze beseffen dat ze ook talenten hebben. Die lach na een prestatie, dat is het beste dat ik meemaak aan de mobiele school! 

Alberto: Die vraag kan ik niet beantwoorden zonder het woord: “alles”. 

Meni: Maar één? Er zijn er zo veel! Al die gelukkige gezichten! Als ik er toch eentje moet kiezen, zou het de eerste straatsessie zijn in Romakamp Agias Sofias. Tijdens de training ging één van de belangrijkste dingen die Ann en Rob ons vertelden over de benadering van straatkinderen. Ze vertelden ons dat de kinderen aanraken (hen op de schouder tikken, bijvoorbeeld) niet altijd een goed idee is omdat de kinderen die aanraking vaak aan iets slechts hebben gelinkt. Toen we aankwamen in het kamp, waren alle kinderen erg enthousiast over de mobiele school. Ze kwamen allemaal aangerend om te kijken wat dat nieuwe ding was dat we bij ons hadden. Nuja, bijna allemaal… Er was één klein jongetje, zo’n 3 of 4 jaar oud. Hij was erg voorzichtig en bleef op een afstand. Ik wou hem erg graag betrekken, dus ik benaderde hem maar ik deed het verkeerd; ik probeerde hem op de schouder te tikken om te zeggen: “Hey, kom met ons spelen!”. Het kind maakte een gebaar met zijn hand, om zijn hoofd te beschermen tegen een klap en zette onmiddellijk vijf stappen naar achteren. Op dat moment herinnerde ik mij Ann en Rob’s woorden. Ik zei: “Oké, neem je tijd. Ik zal daar op jou wachten!”. Dus ik ging terug naar de mobiele school en hield hem in de gaten. Na een half uur, toen ik op de grond zat, kwam de jongen naar mij toe, knuffelde mij, glimlachte en vroeg mij om met hem te spelen. Dat was zo’n gelukkig moment voor mij! Ik voelde mij erg opgelucht. Vanaf die dag, werden we erg goede vrienden en speelden en ontdekten we samen nieuwe dingen.  

Nikos:  Veel! In 2017, bijvoorbeeld, ontmoette ik een jongere waar ik in 2014 mee gewerkt had. Het eerste wat hij mij wilde zeggen was dat hij op school was gebleven en dat hij nu naar de middebare school ging. Dus dat is al zeker één geweldig moment. 

Theodore: De meerderheid van mijn ervaringen met de mobiele school speelden zich af in Peraia, een Romakamp op het platteland in Thessaloniki, Griekenland. Mijn beste ervaring is niet één specifieke gebeurtenis. Het zijn de verschillende momenten waarop we hulp kregen van de mensen in het kamp. Van water geven in de hitte, tot ruimte geven in de schaduw om te kunnen werken en zelfs tot ons te verdedigen tegen andere mensen van de gemeenschap tijdens een verbale en fysieke aanval. Die ervaringen maakten mij nederig en leerden mij een waardevolle les. We kunnen dan wel denken dat wij in de positie zijn om steun en hulp aan te bieden, maar als straathoekwerkers zullen we zelf ook altijd hulp nodig hebben. 

Wat drijft jou om dit project verder te blijven zetten?

Eleftheria: Het is belangrijk om kleine overwinningen te vieren en om niet te veel te focussen op langetermijndoelstellingen. Iets wat me erg gelukkig maakt, is de kinderen simpelweg plezier zien hebben. Hen kleine dingen zien leren en kleine stappen zien zetten. Als ze een heel eenvoudig woord juist leren schrijven, bijvoorbeeld, of als ze naar je lachen of je een knuffel geven,…  Voor mij is dat genoeg om ervoor te blijven gaan. 

Eleni: Het mobiele school-programma is multidimensionaal, dus naast de kinderen en de doelstellingen die we in het kamp hebben, zijn mijn vrijwilligers een andere reden waardoor ik nog steeds gemotiveerd ben om dit werk te doen. Ze zijn erg gepassioneerd en gemotiveerd. Aangezien er vaak nieuwe vrijwillligers zijn, inspireren ze mij op de één of andere manier om gemotiveerd te blijven en om telkens nieuwe dingen uit te proberen. 

 

Wat is de toegevoegde waarde van de mobiele school voor straathoekwerk? 

Stefania: Met de mobiele school ontmoet je de kinderen en hun families in hun omgeving. Voor mij maakt dat het verschil, we moeten ons in hun schoenen plaatsen. Met de mobiele school werken, geeft mij de kracht om te denken dat deze gemeenschap de mogelijkheid heeft om hun levens te veranderen en ik ben erg gelukkig dat ik kan samenwerken met mijn geweldige collega’s, die ook echt alles geven om de levens van de kinderen te veranderen. De mobiele school geeft iedereen die ermee werkt de mogelijkheid om hun ziel en geest open te stellen. 

Eleftheria:  Omdat ze zo groot en kleurrijk is, trekt de mobiele school de kinderen echt aan, waardoor het erg makkelijk is om hen te benaderen. Het grootste pluspunt is wat mij betreft de communicatie, de manier waarop je connecteert met de kinderen. Na een tijdje, zie je dat de kinderen naar jou beginnen te vragen, dat je een vertrouwensrelatie met hen opbouwt. Voor mij is dat de beste beloning. Ik vind alle energisers en spelletjes die we met de kinderen kunnen spelen ook geweldig.  Als ze aan het spelen zijn, voelen ze zich vrij en dat is de perfecte start om elkaar beter te leren kennen. Tijdens de spelletjes komen we meer te weten over de kinderen en over hun families en kunnen we informatie verzamelen om aan case management te doen. De tool geeft ons dus veel mogelijkheden. 

Nikos:Ik ben het eens met Eleftheria. Om aan straathoekwerk te doen, moet je de kinderen en hun noden kunnen identificeren, maar het moeilijkste daaraan is om die connectie tot stand te brengen. Je moet de kinderen kunnen bereiken. De makkelijkste manier om dat te doen is door hen nieuwsgierig te maken, door hen iets te bieden wat ze nog niet kennen. De mobiele school is een geweldige tool en we hebben gemerkt dat de combinatie van de mobiele school en sociaal circus wonderwel werkt. De kinderen zien je op een andere manier. Je bent niet zomaar een volwassene, je bent een animator. Dat maakt het veel makkelijker om een band op te bouwen met hen en eens je hen kent, kan je een band beginnen opbouwen met hun families en ook hen zo goed mogelijk ondersteunen. 

Eleni:Toen ik de mobiele school voor het eerst zag, ging er een nieuwe onderwijswereld open voor mij. Het is iets unieks en het is moeilijk om de kracht van de tool te begrijpen als je hem zelf nog nooit hebt gebruikt. Het is een symbool van eenheid, gelijkheid en plezier. Het is de beste partner in straathoekwerk. Het zou voor mij erg moeilijk zijn om nu nog op een andere manier te werken met kinderen, aangezien de mobiele school naar mijn mening alles combineert. Het bestrijdt de oorzaak en niet de symptomen. 

 

Hoe zou je de mobiele school beschrijven in 3 woorden?

Eleftheria: Plezierig, leerrijk en kleurrijk.

Nikos: Een mysterieuze magische box. 

Stefania: Empathie, creativiteit en geluk.

Valbona: Slim, kleurrijk en kracht. 

Theodore: Onderwijsverandering vanuit het hart. 

Alberto: Ultieme guerrilla onderwijstool! 

Eleni: Uniek, innovatief, flexibel.

Meni: Kleuren, glimlachen en aanvaarding.

 

ARSIS en PRAKSIS zijn intussen 10 jaar met de mobiele school aan het werken. Wat hebben jullie bereikt na al die jaren? 

Alberto: Vertrouwen. Op veel plaatsen waar we momenteel interventies doen, werkte ARSIS ook al in het verleden. Het is al vaker gebeurd dat ik benaderd word door volwassenen die me vertellen dat ze ook met de mobiele school hebben gespeeld toen ze jonger waren, dat ze er veel hebben geleerd en dat ze er een erg fijne tijd hebben beleefd.

Meni: Kinderen bereiken, erg veel kinderen. De voorbije tien jaar hebben we kinderen bereikt in hun omgeving en dat is een enorme prestatie voor mij. Alle interventies en activiteiten die we op poten hebben gezet. En alle gevoelens die zowel de straathoekwerkers als de kinderen gevoeld hebben. Dat allemaal. De mobiele school was ook voor mij een belangrijke school, zowel op professioneel als op persoonlijk vlak. Het was zo’n ongelooflijke ervaring, de beste ervaring van mijn leven, eigenlijk. Ik denk dat ik geworden ben wie ik ben dankzij de mobiele school. 

ValbonaIk denk dat de mobiele school ons geïnspireerd heeft om met verschillende doelgroepen te werken in verschillende periodes en op verschillende manieren, aangezien het zo’n veelzijdig hulpmiddel is. In het begin, gebruikten we ze vooral om te werken in Romagemeenschappen. Daarna om te werken met kinderen die het slachtoffer waren van mensensmokkel en met kinderen die op straat werkten. Ook daar was de tool erg nuttig. Vervolgens wilden we ons richten op het verdedigen van kinderrechten, dus gebruikten we de mobiele school een jaar lang op verschillende scholen. Toen begon de vluchtelingencrisis en was het de enige tool die we konden gebruiken aan de grens tussen Griekenland en Noord-Macedonië en in de vluchtelingenkampen. De voorbije tien jaar heb ik de resultaten van dichtbij kunnen zien. Kinderen van Romagemeenschappen die zeggen dat ze voortaan hun tanden zullen poetsen, kinderen in vluchtelingenkampen die praten over hun rechten,… Voor mij is het erg belangrijk om dat te zien. De kinderen van al die verschillende doelgroepen leren iets wat ze daarvoor nog niet wisten, iets dat hen laat focussen op iets nieuws. Het is ook erg fijn om de organisatie te zien groeien. Op dit moment werken hier maar liefst 20 mensen! Het is erg fijn om te zien wat we tot nu toe al bereikt hebben.

Theodore: De voorbije tien jaar is de mobiele school één van de kernprogramma’s geworden van PRAKSIS Thessaloniki. Ik ben bijzonder trots op het werk dat we gedaan hebben in Romakamp Peraia, waar we al het langst werken. Ik geloof oprecht dat we met het mobiele school-project de voorbije jaren een soort relatie hebben kunnen opbouwen, die een impact heeft op de mensen die er wonen en de generaties van kinderen waar we mee gewerkt hebben.

Zie je ARSIS/PRAKSIS nog eens 10 jaar met de mobiele school werken? 

Stefania: En meer, ja. Ik vind dat we meer moeten doen aan de match tussen deze uitgesloten bevolkingsgroep en het onderwijssysteem.

Valbona: Ik hoop dat ik hier geen 10 jaar meer zal zijn (lacht), maar ik hoop dat ik binnen 10 jaar hoor dat ARSIS nog steeds met de mobiele school werkt. Ik denk niet dat het iets eindigs is. Ik heb niet het gevoel dat we ons doel met de mobiele school al bereikt hebben. Het is een continu proces, waarin we steeds opnieuw worden uitgenodigd om creatief na te denken over hoe we de tool nog beter kunnen inzetten om kinderen en families in nood te ondersteunen.