Blogpost: mijn stage als vertaler-tolk

Posted on 01-06-2018

Als je mij als trotse kempenaar drie maanden geleden vroeg: wat associeer je met Leuven? Dan had ik geantwoord: de universiteit, het prachtige historische centrum en natuurlijk Louis Tobback, die mij zowel met zijn politiek als door zijn fysiek wat doet denken aan een Deense dog. StreetwiZe • Mobile School? Nooit van gehoord. Streetwatte?

StreetwiZe • Mobile School. In Leuven. Het kantoor ligt midden in het centrum, in een gebouw waar vroeger “de studio” zat, een cinema die alle Leuvense oud-studenten kennen. Het duurt dan ook niet lang vooraleer ik op een dosis nostalgie getrakteerd word door de aanwezige alumni. Eén specifiek verhaal blijft hangen: als je de film niet goed vond, stond je op én je kreeg je geld nog terug ook. Waar vroeger de cinema menig student een fijne avond uit bezorgde, of toch op zijn minst voor dat gratis half uur, geeft het gebouw in zijn huidige functie hoop en toekomst aan duizenden straatkinderen uit alle windstreken en continenten. Eenmaal binnen gaat het half uur snel om. Mijn geld? Dat ben ik kwijt.

Straatkinderen zijn in ons Belgenland misschien een randfenomeen, een zwarte vlek op onze ‘beschaafde’ westerse wereld die door zijn relatief beperkte omvang (in België) ostentatief genegeerd wordt. Toch bestaan ze ook hier. Het merendeel van de 150 miljoen straatkinderen leeft echter buiten België, nogal wiedes als je bedenkt dat België met zijn 11 miljoen inwoners maar liefst 14 keer minder inwoners telt dan dat er straatkinderen zijn! Er zijn maar acht landen in de wereld die meer inwoners tellen dan dat er straatkinderen zijn, een ontnuchterende gedachte.

Nu dat is allemaal heel erg maar wat kan ik daar als individu aan doen? Heel veel. En dat wilt niet zeggen dat we en masse een vlucht naar de slums in Afrika en Zuid-Amerika moeten boeken. Ik ben een student vertaler. Mijn vertaalwerk draagt bij aan de werking van StreetwiZe • Mobile School. Mijn vertalingen helpen dus rechtstreeks kinderen aan een van de 50 mobiele scholen, verspreid over 25 landen op vier continenten. Als er iets is wat ik hier geleerd heb, zowel van de medewerkers als van de verhalen van straatkinderen zelf, is het dat iedereen talenten heeft. Het komt er gewoon op neer om ze te ontdekken. Ga eens uit je comfortzone (in mijn geval de groene Kempen) en ervaar nieuwe dingen. Je zult versteld staan van wat je allemaal kan. Heb je een idee? Laat het niet liggen, maar werk het uit, betrek andere mensen, vraag feedback en geef niet op. Heb je een droom? Geef die saaie 9 to 5 job op en ga ervoor want laten we eerlijk zijn, wat heb je te verliezen? Een straatkind zou geen kans onbenut laten om een stap vooruit te zetten in het leven, ze zien alle kansen én grijpen ze. Wij in de Westerse wereld merken de helft van de kansen die zich aandienen nog niet eens op! We kunnen meer leren van straatkinderen dan je denkt. I think I’ve been StreetwiZed.

Met die krachtige slogan in het achterhoofd probeer ik op mijn laatste dag de deur van het kantoor achter mij dicht te doen. Onmogelijk, ik laat ze op een kier staan. Ik heb het gevoel dat niemand die hier ooit binnen kwam de deur achter zich heeft dichtgesmeten. Bovendien komen alle kennis en vooral alle ervaring die ik hier op korte tijd opgedaan heb zeker nog van pas in mijn verdere professionele carrière. I’m sure I’ve been StreetwiZed.

Bram Swartenbroekx