Meet the Trainer • Joke Verreth

Posted on 03-12-2018

Joke Verreth Mobile School Trainer

In 2014 werd ze actief Mobile School vrijwilliger en één jaar later werd ze lid van het vaste team, als coördinator van de partnerorganisaties in Latijns-Amerika en Europa. Meet Joke Verreth: 

Gat in de boter

Ik ben geboren in een warm nest, als jongste van drie met een grote broer en zus om naar op te kijken. Altijd mogen doen wat ik wilde en daar alle kansen voor gekregen. Voeg daar nog wat vrienden aan toe op wie ik steeds écht kon rekenen en je hebt alle ingrediënten voor een zorgeloze jeugd. “Ik mag m’n pollekes kussen”, zoals ze dat in Sint-Katelijne-Waver zouden zeggen. Of het dan uitsluitend rozengeur en maneschijn was? Uiteraard niet, maar ik mag toch echt niet klagen. Ik probeer mijzelf dan ook op het matje te roepen als ik dat wel te vaak doe en bewust stil te staan bij al dat positiefs om mij heen. 

Joke Verreth Mobile School

Barrières doorbreken 

Ik heb al van kleins af aan een fascinatie voor taal. In de lagere school leende ik altijd het maximum aantal boeken uit tijdens het wekelijkse bib-bezoek en ik hield en houd ervan om helemaal op te gaan in een verhaal en in de wereld die in een goed boek gecreëerd wordt. Taal weerspiegelt cultuur, dus ook de fascinatie voor andere landen en culturen was al vroeg aanwezig. 

Eén van mijn favoriete verhalen over mij als kind is er eentje dat ik mijzelf niet meer herinner. Elke zomer werden in Katelijne de Oogstfeesten georganiseerd, een volksdansfestival. Dan kwamen er steevast twee internationale volksdansers bij ons thuis logeren. Zo konden wij als kind dus al een beetje proeven van die andere talen en culturen. Toen ik nog een peuter was, hadden we een koppel uit Egypte over de vloer. Ze spraken enkel Arabisch, dus de communicatie met mijn ouders verliep wat stroef. Op een dag, zag mijn moeke mij tot haar grote verbazing naast onze Egyptische gasten lopen in de tuin, allemaal aan het schaterlachen. We begrepen elkaar perfect en van die taalbarrière bleek geen sprake te zijn. Geweldig, toch?
Dat verhaal is me steeds bijgebleven, omdat ik dit ook nu nog merk. Kinderen zijn zoveel beter dan volwassenen in het doorbreken van (taal)barrières. Zij gaan spontaan op zoek naar een manier om wél te kunnen communiceren en staan niet stil bij eventuele verschillen. Dat is iets waar wij als volwassenen veel uit kunnen leren, als je het mij vraagt. Het discours dezer dagen is er eerder een van (letterlijke en figuurlijke) muren bouwen. Wij lijken net te focussen op die verschillen, in plaats van te kijken naar wat ons bindt. Ik kan het niet beter zeggen dan woordkunstenares Griet op de Beeck na de aanslagen op 22 maart 2016. Laat ons dus durven, ja!

Leren en beleven

Mijn fascinatie voor talen en andere culturen vertaalde zich uiteindelijk in de keuze voor Toegepaste Taalkunde aan de Hogeschool Gent. Eén van mijn taalleerkrachten in het middelbaar vroeg mij ongerust waarom ik toch niet naar de unief ging. Op een onderwijsbeurs vernam ik echter dat ik op die unief zou leren van waar elke letter kwam door teksten te analyseren. De mevrouw in kwestie had fonkeltjes in haar ogen toen ze het mij vertelde, mijn fonkeltjes verdwenen op slag. Ik wou talen leren om ermee bezig te zijn, om echt met mensen in gesprek te kunnen gaan. Het was even wachten, maar na mijn tweede jaar aan de hogeschool kon ik mijn fascinatie voor talen eindelijk omzetten in échte gesprekken. Ik trok samen met vijf vrienden naar Panama, waar we op bezoek gingen bij de voormalige gastfamilie van één van hen. Ik voelde mij er meteen thuis. Het was mijn eerste echte buitenlandervaring (op de familiereizen na) en het smaakte naar meer! Een jaar later trok ik op Erasmus naar Valencia, en mijn liefde voor reizen en die échte gesprekken nam alleen maar toe.

Terug thuis, rondde ik de Master Meertalige Communicatie af en volgde ik de Specifieke Lerarenopleiding, zodat ik mijn passie voor talen kon overbrengen op de volgende generatie. Panama en Valencia bleven echter de hele tijd door mijn hoofd spoken. Ik wilde opnieuw proeven van een buitenlandervaring, mij onderdompelen in die andere culturen waar ik zoveel over gelezen en geleerd had. Onder het motto “geen half werk”, vertrok ik samen met een vriendin naar Brazilië en reisde daarna vijf maanden in m’n eentje verder. Latijns-Amerika is een prachtig continent (Calle 13 – nog zo’n woordkunstenaar – vat dat prachtig samen in dit lied) en mijn rondreis is een ervaring die ik nooit zal vergeten. 

In Peru deed ik vrijwilligerswerk bij Pisco Sin Fronteras. De organisatie zette zich in voor de heropbouw van Pisco, een stad die zwaar getroffen werd door een aardbeving in 2007. Ik coördineerde er de bouw van ecologische toiletten in een afgelegen dorp, steeds in overleg met de mensen van het dorp zelf. Dat vond ik enorm belangrijk: het was niet de organisatie die kwam beslissen wat de families nodig hadden. Hoewel ik twee linkerhanden heb, vond ik het enorm fijn om ze uit de mouwen te steken en met iets constructiefs bezig te zijn. Ik herinner me ook de gastvrijheid: 's Middags aten we steeds bij één van de families thuis. Een geweldige ervaring!

Joke Verreth Pisco Sin Fronteras

En op een dag vind je de job van je leven

Toen ik mij terug op Belgische bodem bevond, besloot ik de stap te zetten naar “hét onderwijs”. Hoewel ik ongelooflijk toffe leerlingen én collega’s (allemaal gemotiveerd, jawel, ook dat kan!) heb gehad, kon ik m’n ei er niet volledig kwijt. Doordat ik geen vaste job kon vinden, was het moeilijk om echt een band op te bouwen met de leerlingen. Elke leerling heeft zo z’n eigen handleiding en tegen de tijd dat ik die zo’n beetje had uitgedokterd, moest ik alweer vertrekken. Op naar een andere school, met andere regels, collega’s, leerlingen, handboeken,... Na 4 jaar had ik het daar wel mee gehad en werd de queeste naar een andere job ingezet.

Ik wist wel wat ik graag zou willen doen, maar die verschillende dingen leken niet combineerbaar in één job.  Toen ik de vacature Partnership Coördinator Europa & Latijns-Amerika las, verscheen er een kamerbrede glimlach op m’n aangezicht. Ik wist meteen dat dit ‘m was: de job van mijn dromen! Ik prijs mijzelf nog elke dag gelukkig dat ik de kans heb gekregen om hier aan de slag te gaan. Ongelooflijk dankbaar ben ik voor alle leerkansen die ik hier al kreeg. Op tijd en stond word ik ook echt uit m’n comfort zone gehaald. Zo gaf ik onlangs een presentatie op een congres over straathoekwerk in Spanje, voor een 300-tal mensen. Met een trillende stem en klamme handen heb ik mij er doorheen geworsteld. Achteraf onzettend blij met alweer een ervaring rijker.

Ik heb het grote geluk om samen te werken met gepassioneerde, getalenteerde, inspirerende mensen die prachtige dingen realiseren, zowel bij ons op kantoor als in het buitenland, bij de organisaties waar we mee samenwerken. Teams van toppers, waar ik elke dag van kan bijleren. Van wat ze kennen en kunnen, maar vooral ook van hoe ze in het leven staan. Mijn collega’s zijn dan ook meer dan gewoon collega’s voor mij. Op kantoor voel ik mij helemaal thuis en kan ik gewoon mezelf zijn, luide lach en extreme lijstjesmakerij incluis. De middagpauzes zijn een magisch moment voor mij. Niet omdat er dan spectaculaire dingen gebeuren, maar omdat we dan met het hele team samen aan tafel zitten “zwanzen” over van alles en nog wat. 

Joke Verreth Mobile School

Ook de vrijwilligers horen voor mij bij ons team. Wij hebben echt de beste vrijwilligers ter wereld en dat zeg ik heus niet omdat ik hier zelf als vrijwilliger ben gestart =) Op het vorige vrijwilligersweekend stond ik weer versteld van die bende warme, toffe, energieke, ... mensen. ’t Is een groep waar je je meteen in thuis voelt.

Magie op wielen

Ik kijk altijd uit naar de straatsessies die gepland staan tijdens de trainingsweken. Keer op keer kan ik daar weer zien dat onze tool werkt. De mobiele school wordt vaak beschreven als een magneet, een magische box. Die magische box heeft echter tovenaars nodig en dat zijn de lokale straathoekwerkers. Het zijn zij die elke dag de straat op trekken en die wonderen verrichten met de mobiele school. Daarom zijn we nu ook volop aan het inzetten op digitale innovaties om hen nog beter te ondersteunen, zodat zij zich kunnen blijven focussen op hun ‘core business’: het empoweren van de kinderen en jongeren waarmee ze werken. Dat die kinderen en jongeren een positieve sense of belonging vinden aan de mobiele school is cruciaal. 

Joke Verreth Roemenië

Mijn tofste ervaring met de mobiele school? Die vraag leidt meteen tot keuzestress, want elke training is voor mij memorabel. Als ik toch één moment moet kiezen is het een straatsessie die ik bijwoonde met het team van Alimentos para la Vida in Querétaro, Mexico. Tijdens de workshop creativiteit staken ze met de woorden “touw, muziek en wereld” een creatieve rap-activiteit in elkaar. Ze kennen de jongeren waarmee ze werken door en door, wat hen in staat stelt hen echt in hun kracht te zetten. Een mini-boxje zorgde voor de nodige beats en de jongeren freestyleden over het milieu en de wereld dat het een lieve lust was. Een onvergetelijke ervaring!

De kracht van momenten

Je bent de optelsom van de momenten die je beleeft en van de mensen die je tegenkomt. Het is natuurlijk iets complexer, maar ik geloof echt in de kracht van momenten. In het sneeuwbaleffect dat een lief gebaar kan hebben. Het klinkt misschien een beetje knuffel-een-boom-achtig en naïef, maar als je lacht naar iemand op straat, rechtstaat voor iemand op de bus, een buggy mee van de trap helpt dragen, ... – kortom, als je iets liefs doet voor iemand – neemt de kans dat die persoon op zijn beurt iets liefs doet voor zijn medemens exponentieel toe, volgens mij. En daar wil ik in blijven geloven, in de kracht van momenten, en de goedheid van mensen ook.

Die kracht van momenten is ook iets dat ik aan de mobiele school zie gebeuren. Kinderen komen aan met hun rugzak vol verhalen en komen even in een positieve bubble terecht, op een plek waar ze volledig zichzelf kunnen zijn, niet beoordeeld worden. Waar ze de tijd en de kansen krijgen om hun talenten te ontdekken en te ontwikkelen en zo alle tools in handen krijgen om zelf ownership te nemen over hun leven en te beslissen waar zij zelf naartoe willen. 

Joke Verreth Thessaloniki

Paradigma’s shiften

Mensen veralgemenen graag en hebben snel een oordeel klaar. Ik vind het dan ook ongelooflijk waardevol dat er bij StreetwiZe • Mobile School gehamerd wordt op de paradigma-shift, in alles wat we doen. Iedereen heeft recht op zijn eigen mening, maar je moet je ook in de schoenen van iemand anders kunnen plaatsen, telkens de twee kanten van een verhaal zien. Misschien is dat wel de allerbelangrijkste les die ik hier heb geleerd. 

Relax!

Ik heb een chaotisch brein en een geheugen als een zeef en heb daarom meer nood aan structuur dan gemiddeld. Ik ontwikkelde, als gevolg, een lichtjes neurotische vorm van lijstjesmakerij. Ik ben ook een perfectionist - prachtcombinatie ;) – en doe gemiddeld drie keer zo lang over een taak als ik denk/hoop, waardoor ik immer achterloop op schema. Dat perfectionistische probeer ik er wat uit te krijgen, maar er is nog veel bijleerpotentieel... 

Ook in mijn vrije tijd heb ik de neiging om mijn agenda stampvol te proppen. Mijn familie en vrienden zijn enorm belangrijk voor mij, dus ik spendeer er graag veel tijd mee. Daarnaast ben ik met veel andere dingen bezig en zou ik eigenlijk met nóg veel andere dingen bezig willen zijn. Alles wat ik doe, doe ik ook graag en eigenlijk zijn er gewoon te weinig uren in een dag! Soms loop ik mezelf daardoor een beetje voorbij en moet ik wat gas terugnemen. “Te is nooit goed, behalve in tevreden”, één van de wijze raden die ik meekreeg van m’n Awel-oma, één van de sterkste madammen die ik ken. Intussen 89 and still going strong. Die wijze raad probeer ik nu wat meer toe te passen.  

Wat ik nog wil bereiken? Nog veel! Samengevat wil ik de slingers blijven ophangen in het feest dat het leven is, blijven leren en blijven groeien. 

TAGS

#perfectionist #masterofstructure #lijstjesvrouw #heerlijkenthousiast #vrolijk #polyglot #pleziermaker #slappelach #bigsmile #dierenliefhebber/knuffelaar #empathisch #taalpurist