Meet The Trainer • Koen Verrecht

Posted on 07-09-2018

In 2008 werd hij een gepassioneerde Mobile School vrijwilliger. Vijf jaar later zette hij de eerste stappen om een even gepassioneerde Mobile School Master Trainer te worden. Sindsdien co-faciliteerde en gaf hij al verschillende trainingen bij onze partnerorganisaties wereldwijd. Onlangs implementeerde hij zelfs de 50ste mobiele school nog in Gliwice! Meet Master Trainer Koen Verrecht:

Hoe ben je bij Mobile School terechtgekomen?

In 2007 studeerde ik af als leerkracht lager onderwijs. Omdat ik nog niet klaar was om mij op de Belgische arbeidsmarkt te begeven, trok ik begin 2008 naar de Jungle School in Honduras. Ik gaf er les aan kinderen uit een geïsoleerd gebied, midden in de jungle, nabij een mooie berg met de toepasselijke naam ‘Pico Bonito’. Ik beschouw het nog steeds als één van de mooiste en meest bepalende periodes in mijn leven. 

Zes maanden later keerde ik terug naar huis. De ‘reverse culture shock’ ging gepaard met het besef dat ik op een kruispunt in mijn leven stond. Niet alleen zou ik moeten gaan werken, maar het was ook stilaan tijd om dé grote passie in mijn leven, de scouts, achter mij te laten. Ik was als de dood om in een zwart gat te vallen. Jarenlang had ik vol overtuiging al mijn vrije tijd aan de scouts besteed en plots was dat gedaan. Wat moest ik nu met die zeeën van tijd gaan aanvangen? 

Het was in die periode dat ik toevallig in het MTC in Leuven belandde, waar een zekere Arnoud Raskin iets kwam vertellen over straatkinderen en mobiele scholen. Na welgeteld 2 milliseconden wist ik het: ik had mijn nieuwe passie gevonden! Uiteraard werd ik aangesproken door de elementen onderwijs, straatkinderen en de internationale setting, maar vooral de boodschap van hoop in plaats van ellende oefende een enorm sterke aantrekkingskracht op me uit. Toen ik Arnoud na zijn lezing schuchter aansprak, zei hij dat ik maar eens moest langskomen op kantoor om te zien of ik misschien vrijwilliger wilde worden en aldus geschiedde. Enkele weken later zat ik tussen een dertigtal andere enthousiastelingen op vrijwilligersweekend in Heverlee. De accommodatie kon misschien beter, maar de sfeer zeker niet. En ik wist dat ik na mijn scoutsjaren een nieuwe missie gevonden had.

Wat heb je geleerd van je (vrijwilligers)werk bij Mobile School?

Het meest essentiële dat ik van mijn (vrijwilligers)werk bij Mobile School geleerd heb, is positieve focus. Enerzijds omdat het er zo expliciet benoemd wordt en omdat het belang ervan steeds weer benadrukt wordt. Maar anderzijds ook omdat je het er in de praktijk ziet gebeuren. Zowel binnen de organisatie zelf, als bij de straatkinderen. Het denken in termen van kansen en uitdagingen in plaats van problemen en tegenslagen klinkt ondertussen voor veel mensen hopelijk heel vertrouwd, maar dat was niet zo lang geleden toch nog anders. En het is zo ongelooflijk waardevol, op professioneel vlak maar ook in je privéleven. 

Wat blijft je drijven om ervoor te gaan? Wat is je passie? 

Educatie in de breedste zin van het woord beschouw ik als mijn passie. Dat uitte zich in mijn studiekeuze, maar ik had al snel door dat de klassieke interpretatie van ‘onderwijs’ een nogal beperkend effect op me had. Onder andere bij de scouts leerde ik door ‘Vorming in Scouting’ hoe waardevol informeel onderwijs is en hoeveel breder onderwijs kan zijn dan enkel de academische kant ervan. Ook bij Mobile School uit zich dat heel expliciet, door net de eigenwaarde van de straatkinderen centraal te stellen. Rekenen, lezen en schrijven zijn maar een deel van het grote aanbod aan activiteiten die je aan de school kan doen, en staan steeds ten dienste van dat uiteindelijke doel:het vergroten van de eigenwaarde van de kinderen.

Wanneer ging je zelf voor de eerste keer met de mobiele school de straat op? 

In 2013 werd de eerste Europese Exchange georganiseerd, waarbij alle Mobile School partners binnen Europa samengebracht werden in Krakau, Polen. Tien dagen lang van elkaar leren, informatie en ervaringen uitwisselen en natuurlijk ook plezier maken. Dat ik daarbij kon zijn,was voor mij een enorm fijne ervaring. Ik leerde er de organisatie nóg beter kennen en ik hoorde verhalen uit eerste hand van straathoekwerkers uit Griekenland, Roemenië, Albanië en Polen. Toen we er ook zelf op straat gingen, kon ik meteen zien dat al die verhalen over de ‘magische box’ die ‘als een magneet’ voor kinderen was, geen haar overdreven waren. En dat effect blijft hetzelfde, waar ook ter wereld. 

Intussen ben je ook Mobile School Master Trainer. Welke workshop geef je het liefst?

Ik hou wel van de theoretische workshops als noodzakelijke onderbouw om ons werk te duiden en ik geniet met volle teugen van de creatieve sessies, waarbij zowel de deelnemers als ikzelf uit onze comfortzone worden gehaald. 

Mijn favoriete workshop is echter ongetwijfeld de technische workshop. Ik vind het leuk om te laten zien hoe de school technisch in elkaar zit en hoe je ze goed onderhoudt. Niet onbelangrijk, want de omstandigheden op straat kunnen veeleisend zijn voor de materialen. We sluiten de workshop af met een echt rijexamen, waarna de deelnemers hun officiële Mobile School rijbewijs krijgen. Plezier gegarandeerd!

Wat was voor jou het meest memorabele moment tot nu toe in je Mobile School carrière?

Tijdens de implementatie in Mombasa ging ik mee als co-facilitator. De realiteit op straat is er bijzonder hard en als onervaren jonkie was het voor mij bij momenten zeer confronterend om van zo dichtbij met die ruwe omstandigheden in aanraking te komen. Na elke straatsessie is er een evaluatie en tijdens dat gesprek getuigde één van de coördinatoren hoezeer ze overdonderd was door wat ze gezien had, die dag. Drie gasten van 17, 18 jaar die vaak lijm snoven en zich daardoor meestal geen 5 minuten konden concentreren, waren nu meer dan anderhalf uur bezig geweest, wilden alle panelen en elke oefening maken en kwamen na elk paneel trots tegen haar vertellen wat ze zojuist gedaan hadden. Dat was voor mij als trainer echt een kippenvelmoment dat ik nooit zal vergeten. Het contrast tussen de harde realiteit en die hoopvolle, inspirerende getuigenis maakte me heel duidelijk hoe waardevol een mobiele school kan zijn, voor de straatkinderen, maar ook voor de straathoekwerkers. 

Je gaf al trainingen in Europa, Afrika en Azië. Merk je een groot verschil tussen de projecten op de verschillende continenten? 

Uiteraard is elk project uniek en brengt elke nieuwe partner en nieuwe locatie nieuwe dingen met zich mee. Maar er is vooral één constante die me opvalt, en dat is toch wel de motivatie en de inzet van de lokale partners. In Spanje, Kenia, Griekenland, Indië en Polen, overal waar ik met lokale straathoekwerkers heb samengewerkt, kon ik niet anders dan vol bewondering naar hun werk kijken. Vaak in zeer moeilijke omstandigheden, vanwege de doelgroep zelf of vanwege het gebrek aan steun vanuit de maatschappij, blijven ze zich inzetten om het leven van de kinderen en jongeren op straat net dat ietsje mooier te maken en om nieuwe kansen voor hen te creëren. Dat verdient respect en ik ben vereerd en trots dat ik hen als Mobile School trainer mee kan ondersteunen. 

De tijden veranderen. Blijft de mobiele school volgens jou relevant? 

Het knappe aan de mobiele school is dat het een behoorlijk tijdloos concept is. De materialen en de aanpak van 20 jaar geleden blijven ook vandaag nog vlotjes overeind. We blijven wel steeds nieuwe panelen ontwikkelen en ook de werking achter het ontwikkelen van die panelen is altijd in beweging.

Intussen kunnen we steunen op een wereldwijd netwerk van partners, die allemaal tonnen straatervaring met de mobiele school hebben. Wat ik fantastisch vind, is dat we nu aan het werken zijn aan een platform waarop we al die ervaring en die rijkdom aan activiteiten, spelen en methodieken kunnen consolideren, zodat ze toegankelijk worden voor iedereen.